Ραντεβού στο Κολωνάκι

Μπάλιου Ελένη (Μάθημα κ. Χριστίνας Οικονομίδου)

Η Βίκυ (γύρω στα 28, με φούστα μίνι και από κάτω κολάν, μαλλί κουρεμένο καρφάκια στην κορφή και μύτες στα πλάγια, πουλόβερ μάλλινο με διπλό γιακά , μακρύ χειροποίητο κολιέ με λουλούδια και πέτρες), κάθεται σ’ ένα τραπέζι έξω από την καφετέρια, σε σημείο που να την φτάνει η ζεστασιά της υπαίθριας σόμπας. Κοιτάζει έντονα τον άγνωστό της φυσιογνωμικά σαραντάρη, που κάθεται απεναντί της.

Άντρας: Γιατί με περιεργάζεσαι τόσο επίμονα; Σε απογοητεύει η εμφανισή μου;

Βίκυ: Δεν είναι αυτό. Περιμένω να μιλήσεις για να αρχίσω να αναγνωρίζω κάποια λεκτικά σου χαρακτηριστικά. Βλέπεις στο ίντερνετ, μαθαίνεις τους ανθρώπους ανάποδα.

Άντρας: -Εντάξει, θα δεχτώ πως κάνεις αυτό. Για πες μου, τι έκανες εδώ όση ώρα με περίμενες;

Βίκυ: -Χάζευα τον κόσμο γύρω μου. Κοιτούσα το ρολόι μου. Έφτιαχνα τα μαλλιά μου. Σκεπτόμουν που να πηγαίναμε για φαγητό…έχω πεινάσει ξέρεις…

Άντρας: -Τα χείλη σου τα είχες κλειστά ή ανοιχτά; ΕΓΩ θα σε πάω για φαγητό.

Βίκυ: -Α, κοίταξε τώρα! Αυτά είναι παιχνίδια του ίντερνετ. Μη με αρχίζεις κι εδώ με τέτοια. Που θα με πας;

Άντρας: -Μα ακριβώς αυτό θα κάνω. Δεν θα έπρεπε να σ’ενοχλεί αυτό. Σου έχω θέσει τους όρους μου από την αρχή. Δεν αλλάζει τίποτε εδώ, όσο για το που θα σε πάω, είναι δικιά μου δουλειά.

Βίκυ: -Μ’ ενοχλεί όμως. Περίμενα μια στάση πιο τυπική και πιο κοντά στην πραγματικότητα αν θέλεις.

Άντρας: -Αντιφάσκεις. Τα τυπικά δεν είναι κοντά στην πραγματικότητα. Δεν σου αρέσουν οι αληθινές σχέσεις; Η βρίσκεις τον πραγματικό σου εαυτό μόνο μέσα στο ίντερνετ;

Βίκυ: -Μου αρέσουν οι πραγματικές σχέσεις, αλλά όχι με τον τρόπο που τις εννοείς εσύ. Όσο για τον πραγματικό μου εαυτό, που ξέρεις εσύ ποιος είναι στ’αλήθεια αυτός; Μπορεί να το έβρισκα απλώς διασκεδαστικό ν’ αποδέχομαι τους όρους σου από θέση ασφαλείας.

Άντρας: -Υπάρχει και άλλος τρόπος για να δει κανείς τις αληθινές σχέσεις; Τι εννοείς όχι με τον τρόπο που τις εννοώ εγώ; Έπειτα εγώ ήρθα εδώ γιατί νόμιζα πως έχω να κάνω με ένα σοβαρό άτομο. Ασχέτως αν πρέπει να δουλέψω πολύ μαζί σου για να μάθεις τελικά τον εαυτό σου.

Βίκυ: -Σίγουρα υπάρχουν πολλοί άλλοι, που είναι και πιο αναγνωρίσιμοι από αυτόν εδώ. Πάλι τι εννοείς να μάθω τον εαυτό μου; Αρχίζω να νευριάζω. Θαρρείς πως εσύ με ξέρεις καλύτερα απ’ όσο εγώ εμένα;

Άντρας: -Δεν έχω καμιά σχέση με αυτούς που έχεις γνωρίσει. Μη με συγκρίνεις. Μαζί μου θα ζήσεις καταστάσεις πρωτόγνωρες και θα σου αρέσει.

Βίκυ: -Μιλάς με τόση έπαρση, που δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω, ή να το βάλω στα πόδια. Δεν σοβαρολογείς βέβαια. Α κάτσε το βρήκα. Σου άρεσε πολύ ο ρόλος του Μίκι Ρουκ στις εννιά1/2 βδομάδες. Αυτό είναι, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο.

Άντρας; -Ούτε θα γελάσεις, ούτε στα πόδια θα το βάλεις. Σου μιλώ πολύ σοβαρά. Πάρε καλύτερη στάση στην καρέκλα σου. Άνοιξε λίγο, ελαφρά τα πόδια σου και μη σφίγγεις τα χείλη. Δεν έχω δει τις εννιάμισι βδομάδες. Δεν ήρθα εδώ να μιλήσω για ταινίες.

Βίκυ: Ήρθαμε εδώ όμως για να μιλήσουμε ή για να το ρίξεις στις εντολές;

Άντρας: -Όλα θα τα κάνουμε. Κάνε αυτό που σου είπα.

Βίκυ: -Για ποιο λόγο; Είμαι μια χαρά βολεμένη όπως κάθομαι.

Άντρας: -Ακριβώς γι’ αυτό. Για να σε ξεβολέψω. Δεν θέλεις να κάνεις κάτι που μ’ ευχαριστεί;

Βίκυ: -Αν δεν ευχαριστεί εμένα, γιατί να το κάνω για σένα;

Άντρας: -Γιατί θα ευχαριστηθείς εξ’ αντανακλάσεως. Με πιστεύεις;

Βίκυ: -Όχι

Άντρας: Καλά κάνεις. Θα με πιστέψεις όμως μετά, αν κάνεις αυτό που σου λέω. Κάντο.

Η Βίκυ ανοίγει ελαφρά τα πόδια της και του χαμογελάει.

Βίκυ: -Κάνε με να σε πιστέψω τώρα.

Άντρας: -Μην είσαι βιαστική. Όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Σήκω, θα πάμε να φάμε.

Ο Άντρας σηκώνεται και προχωρά προς το εσωτερικό του μαγαζιού. Η Βίκυ τον ακολουθεί με περιέργεια.

Βίκυ: -Δεν ήξερα ότι έχει και εστιατόριο μέσα. Γι’ αυτό μου έκλεισες το ραντεβού εδώ;

Άντρας -Και γι’ αυτό. Μου αρέσει να έρχομαι στο Κολωνάκι, έχει ωραία μέρη να πας.

Βίκυ. -Και ακριβά.

Άντρας: -Τίποτε πραγματικά καλό, δεν είναι πραγματικά ακριβό.

Βίκυ: -Άσε τα διφορούμενα και πες μου τι μπορούμε να πάρουμε. Έχω λυσσάξει στην πείνα.

Άντρας: -Δεν θα μιλάς με λαϊκές εκφράσεις μαζί μου. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το περιγράψεις;

Βίκυ: -Όχι, αυτός είναι ο πιο κοντινός σ’ αυτό που μου συμβαίνει.

Άντρας: -Υπερβάλεις. Έλα προσπάθησε.

Βίκυ: -Μα γιατί με διορθώνεις σε όλα; Είναι σπαστικό ξέρεις. Δεν θα πάμε μακριά έτσι.

Άντρας: -Γιατί αυτό οφείλω να κάνω. Άστο πάνω μου κι ακολούθα. Και να είσαι σιγουρη, θα πάμε πολύ μακριά μαζί. Έχουμε πολλή δουλειά οι δυο μας. Την περισσότερη θα την κάνεις εσύ βέβαια. Εγώ απλώς θα σε καθοδηγώ.

Βίκυ: -Δεν μας τα λες καλά…

Άντρας: -Μη σκέπτεσαι. Συγκεντρώσου στο μενού.

Βίκυ: -Δεν ξέρω τίποτε από αυτά εδώ. Φαγητά είναι αυτά; Τι παράξενα ονόματα που έχουν…δεν ξέρω περί τίνος πρόκειται

Άντρας: -Άσε κάτω τον κατάλογο. Θα διαλέξω εγώ για σένα.

Βίκυ: Δεν μπορεί ψέματα λες. Το έχεις δει το έργο. Το έχω δει κι εγώ. Ελπίζω να μην αρχίσεις να με μπουκώνεις με γλυκόξινες μαλακίες μέχρι του σημείου να θέλω να ξεράσω. Κοίτα λοιπόν να μ’ αρέσει αλλιώς, το έχασες το παιχνίδι. Και θα σου πω εγώ τι θα τις κάνεις τις εντολές σου μετά.

Ο Άντρας γελάει δυνατά. Φαίνεται να διασκεδάζει με την ενοχλησή της. Ύστερα σοβαρεύει απότομα.

Άντρας: Μίλα καλύτερα. Αν όμως σου αρέσει το φαγητό, θα κάνεις από κει και πέρα ότι ακριβώς σου λέω εγώ έτσι;. Και κοίτα μην προσποιηθείς, θα το καταλάβω. Πες όμως τι σε κάνει να πιστεύεις ότι κάποιος τύπος σαν εμένα δεν μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικός για ένα είδος ανθρώπων ώστε να αποτελέσει έμπνεση για έναν συγγραφέα; Μαθαίνουμε πολλά από το σινεμά, αλλά κυρίως μαθαίνουμε τι υπάρχει στον κόσμο έξω.

Βίκυ: -Δεν συμφωνώ. Δίνεις κόκαλο για να πάρεις βασίλειο. Γιατί θα μου αρέσει ένα φαγητό θα κάνω ότι μου λες; Για κορόιδα ψάχνεις; Τώρα αν εσύ τυχαίνει να είσαι στ’ αλήθεια ένας τέτοιος τύπος, εγώ δεν είμαι η Κιμ Μπάσιντζερ. Πήγαινε παίξε αλλού αν έχεις βάλει περίεργες ιδέες.

Άντρας: -Είσαι πολύ όμορφη γυναίκα Βίκυ. Και σε βρίσκω πολύ διασκεδαστική, με καλό χιούμορ και φινέτσα. Μ’ αρέσεις πολύ και σε θέλω. Άσε τις αντιδράσεις και ακούμπησε πάνω μου. Θ’ ανακαλύψουμε μαζί τι είσαι.

Βίκυ: (Αμήχανα ): Ευχαριστώ για την ελεγεία. Παραγγέλνεις πλιζ;

Ο άντρας κάνει νεύμα στο σερβιτόρο. Του δίνει χαμηλόφωνα την παραγγελία. Ο Σερβιτόρος κουνάει το κεφάλι του, απαντά στις ερωτήσεις του, σημειώνει και φεύγει.

Βίκυ: -Τι παράγγειλες για να πιούμε; Είμαι αλλεργική στη χρωστική του κόκκινου κρασιού. Ελπίζω να μην πήρες κόκκινο κρασί

.

Ο άντρας κάνει καινούργιο νόημα στο σερβιτόρο. Αυτός έρχεται, σημειώνει ξανά και φεύγει.

Άντρας: -Αυτές είναι οι λεπτομέρειες που σου είπα πως θέλω να γνωρίζω για σένα. Δεν μου άρεσε καθόλου που μέχρι τώρα δεν μου το έχεις πει.

Βίκυ: -Μα πότε να στο πω; Σάμπως έχουμε ξαναβγεί έξω οι δυο μας;

Άντρας: -Δεν λένε σάμπως, λένε μήπως. Και τώρα επί της ουσίας. Τι κάνουμε εδώ εσύ κι εγώ; Γιατί συναντηθήκαμε οι δυο μας σήμερα, γιατί εγώ κι όχι ένας άλλος από τα τόσα άτομα που μιλάς μαζί τους στο ίντερνετ; Γιατί εσύ κι όχι μια άλλη;

Βίκυ: -Ξέρω κι εγώ; Έτυχε. Θα μπορούσες να είσαι ο οποιοσδήποτε και μάλλον κατά βάση αυτό είσαι. Ο οποιοσδήποτε.

Άντρας: -Με προσβάλεις και το κάνεις επίτηδες. Ξέρεις πολύ καλά πως είσαι εδώ γιατί σου αρέσει ο απόλυτος έλεγχος. Θ’ απαλλάξω τη σκέψη σου από προβλήματα που έχουν να κάνουν με τους χειρισμούς σου. Τους λάθος χειρισμούς σου. Την ανάγκη σου να νιώσεις ασφαλής μέσα στον προστατευτικό κλοιό που θα δημιουργήσω για σένα. Μέσα σε έναν κήπο ονειρικό με όλα τα καλά του κόσμου, που όμως το κλειδί του, θα το έχω εγώ. Εσύ θα μου το παραδώσεις.

Βίκυ: -Πλάκα μου κάνεις; Που ζούμε στο μεσαίωνα; Και τι θαρρείς πως είμαι εγώ; Τηλεκατευθυνόμενο;

Άντρας: -Είναι ο εγωισμούλης σου που τα λέει αυτά, δεν είσαι εσύ. Αυτά έχεις ανάγκη και γιατί μπορώ να στα δώσω θα με αποδεχτείς. Δεν είμαστε στο μεσαίωνα όχι. Γι’ αυτό και ότι ακούς τώρα εδώ, δεν θα το ακούσεις ξανά και δεν θα έχεις την ευκαιρία ξανά να το ζήσεις. Ήρθε το φαγητό σου. Δοκιμασέ το.

Ο Σερβιτόρος ακουμπάει μπροστά τους τα πιάτα. Η Βίκυ τσιμπάει μια μπουκιά διστακτικά. Τη δοκιμάζει. Ο άντρας αμίλητος την κοιτάζει. Εκείνη ξαναδοκιμάζει.

Βίκυ: Περίεργη γεύση έχει. Τι είναι;

Άντρας: Μοσχάρι μεξικάνικο, με σος από καραμελώμενη καφέ ζάχαρη, μανιτάρια και ελάχιστο τσίλι.

Βίκυ: -Τσίλι με ζάχαρη; Δεν θα’ μαστε καλά.

Άντρας: -Εσύ τρώγε και πες μου αν σ’ αρέσει. Άσε τις διαπιστώσεις που περνάνε από τη σκέψη κι όχι από τη γλώσσα σου. Περιμένω. Και μη φοβάσαι, δεν θα ξεράσεις.

Βίκυ: Μου είπες να μιλάω καλύτερα και τώρα μιλάς εσύ όπως εγώ.

Άντρας: Εγώ είμαι άλλο. Περιμένω να μου πεις λοιπόν.

Βικυ: Για να είμαι ειλικρινής δεν είναι άσχημο. Μου είναι περίεργο αλλά έχει κάτι που τραβάει σαν γεύση. Έχει μέσα και κάτι άλλο εκτός από αυτά που μου είπες;

Άντρας: -Ίσως, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας για την ώρα. Πες μου αν σου αρέσει.

Βίκυ: -Θα έλεγα πως ναι, μου αρέσει.

Άντρας: -Ότι δοκιμάσεις μαζί μου, θα γίνει με την ίδια λογική και θα έχει σαν στόχο τη δική σου ευχαρίστηση. Με πιστεύεις;

Η Βίκυ φαίνεται να το σκέπτεται. Παραμένει για αρκετή ώρα αμίλητη.

Άντρας: Μωρό μου, δεν σου κρύβω πως περίμενα κάτι λιγότερο. Όταν βλέπω τις ματάρες σου να με κοιτάζουν γεμάτες απορία και τρόμο, μου έρχεται να σε τραβήξω πάνω μου. Μη με φοβάσαι. Είμαι εδώ για σένα. Να σκέφτεσαι πως τα μονοπάτια που θα περπατήσεις μαζί μου, θα είναι σαν αυτό εδώ το φαγητό. Άγνωστα, που θα σε τρομάζουν ενδεχόμενα, αλλά να είσαι σίγουρη πως πάντα η εμπιστοσύνη σου σε μένα θα σε αποζημιώνει. Όπως τώρα. Απλό;

Η Βίκυ εξακολουθεί να μη μιλάει.

Άντρας: -Τι σκέπτεσαι;

Βίκυ:-Ότι είναι ομιχλώδη όλα αυτά που μου περιγράφεις και σε ένα βαθμό πραγματικά με τρομάζουν. Δεν είμαι σίγουρη πως θέλω να μπλέξω.

Άντρας: Πολύ αργά για να το σκεφτείς τώρα αυτό. Είσαι ήδη μπλεγμένη.

Σήκω.

Βίκυ: -Δεν τέλειωσα το φαγητό μου, που θα πάμε;

Άντρας: -Δεν θα πάμε μαζί. Εσύ θα πας.

Βίκυ: -Που θα πάω;

Άντρας: -Θα βγεις μέχρι το πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί και θα ξανάρθεις. Κάντο.

Βίκυ: -Για ποιο λόγο;

Άντρας: -Ποιος οδηγεί εδώ πέρα; Πάψε να σκαλίζεις τους λόγους και απλώς ΚΑΝΤΟ!.

Η Βίκυ κάθεται ακίνητη στη θέση της με το πηρούνι όρθιο στο χέρι της.

Άντρας: -Μην παίρνεις αυτή την επιθετική στάση. Κάνε αυτό που σου ζήτησα. Έλα βρε μάτια μου, δεν παίζεται και η ζωή σου! Μια απλή κίνηση είναι…

Βίκυ: -Και που το ξέρω εγώ ότι δεν παίζεται η ζωή μου; Που το ξέρω;

Ο άντρας γελάει πάλι δυνατά.

Άντρας: -Με βλέπεις να κρατάω κανένα όπλο και να σε απειλώ; Βλέπεις κανέναν να στην έχει στημένη απέξω; Έλα, καταντάει γελοίο.

Η Βίκυ ξεσπαθώνει.

Βίκυ: Είσαι απαράδεχτος. Δεν μπορώ να συνεχίσω να κάθομαι μαζί σου. Προσπαθείς να μου πλασάρεις μια περσόνα κινηματογραφική και θέλεις να με κάνεις να πιστέψω πως αυτό είσαι. Κι αν ακόμα είσαι όμως, στο είπα, δεν είμαι εγώ αυτή που νομίζεις.

Ακουμπά την πετσέτα και το πηρούνι της στο τραπέζι και σηκώνεται.

Βίκυ: -Και by the way, δεν μου άρεσε το μεξικανικό σου.

Άντρας: - Θέλω κι εγώ να σου απαντήσω σε αυτά που έθεσες. Δεν μπορείς να φύγεις με έναν αφορεσμό σαν αυτόν εδώ. Άκουσέ με και μετά φύγε. Και By the way, δεν είναι δικό μου το μεξικάνικο.

Η Βίκυ κάθεται πάλι στη θέση της.

Άντρας: Ποια νομίζεις πως είσαι λοιπόν; Κανείς δεν ισχυρίστηκε πως πρόκειται για ένα ανώδυνο παιχνίδι. Το θέμα είναι, πόσο ικανό με θεωρείς να σου κάνω όλα αυτά που φοβάσαι και ποιος είναι ο βαθμός της εμπιστοσύνης σου στο προσωπό μου. Νομίζω μάλιστα πως με αδικείς και το κάνεις επίσης επίτηδες.

Βίκυ: Καλύτερα να σε αδικώ παρά να ρισκάρω μαζί σου τον εαυτό μου.

Άντρας: Αυτός είναι ο φόβος σου όλος λοιπόν; Μη χάσεις τον εαυτό σου; Και τι έχτιζες τόσα χρόνια που μια απλή εντολή είναι σε θέση να στο κατεδαφίσει και να στήσει όπως εσύ θεωρείς ένα ανδρείκελο στη θέση του; Μπορεί να στο κάνει αυτό μια απλή εντολή;

Βίκυ: Μία όχι. Πολλές μαζί όμως, ίσως.

Άντρας: Τότε αυτό που έχτιζες τόσα χρόνια ήταν ψεύτικο. Δεν έχεις συναντηθεί με τον πραγματικό σου εαυτό και γι’ αυτό με φοβάσαι τόσο. Σκέψου τα λίγο όλα αυτά αλλά σκέψου τα μόνη σου. Έλα πάμε. Θα σε συνοδεύσω να βρεις ένα ταξί. Τώρα ξέρεις τι ζητώ από σένα, και τι είμαι διατεθειμένος να σου δώσω. Αν επικοινωνήσεις ξανά μαζί μου, θα ξέρεις που προχωράς. Είσαι τόσο γλυκιά. Πως με κοιτάζουν αυτά τα μάτια σου….

Βίκυ: -Κι αν δεν επικοινωνήσω μαζί σου;

Άντρας: -Θα το έχεις τελειώσει με δική σου ευθύνη. Εγώ πάντως περιμένω πως θα το κάνεις γιατί πιστεύω ότι έχεις το σωστό ένστικτο. Θα σου κατευθύνω το πάθος σε μέρη που δεν μπορείς να φανταστείς. Μόνο δείξε μου λίγη εμπιστοσύνη μωράκι. Αυτό ζητάω από σένα.

Βίκυ: -Εντάξει…θα δούμε.

Σηκώνονται από το τραπέζι και προχωρούν στην έξοδο.

Άντρας: -Πες μου την αλήθεια τώρα για το μεξικάνικο. Σου άρεσε ή όχι;

Βίκυ: -Μου άρεσε.

Άντρας: -Έτσι. Είναι μια καλή αρχή αυτό. Αύριο στις πέντε περιμένω τηλεφωνημά σου. Μην αργήσεις και μην τηλεφωνήσεις νωρίτερα, θα έχεις κυρώσεις.

Βίκυ: -Κυρώσεις;

Άντρας:- Είναι απαραίτητες οι κυρώσεις όταν υπάρχει παράβαση. Αλλά εσύ θα είσαι σωστή και δεν θα γίνει τίποτα. Στις πέντε λοιπόν οκ;

Βίκυ: -Άμα σου τηλεφωνήσω τώρα σφύρα μου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί με απειλείς κι εγώ απειλές δεν γουστάρω.

Άντρας: -Πάρε λοιπόν άλλη μια απειλή. Αν σε ξανακούσω να λες «γουστάρω», θα φας ξυλιά στον πισινό.

Βίκυ: Γουστάρω!

Ο άντρας της τραβάει μια δυνατή ξυλιά στον πισινό και σταματάει μπροστά τους ένα ταξί. Η Βίκυ τρίβει τον πισινό της.

Άντρας: -Καληνύχτα μωράκι. Δώσε μου ένα φιλάκι.

Βίκυ: -Ρε δεν πας στον αγύριστο;

Άντρας: -Όχι μωρό μου. Σε σένα θα έρθω. Αμέσως μόλις με πάρεις τηλέφωνο. Γι’ αυτό πρόσεχε πως μου μιλάς. Για πρώτη φορά σε συγχωρώ.

Βίκυ: -Ρε άι πηδήξου!

Άντρας: -Μαζί σου. Ανεξάρτητα του τι θα κάνεις, στείλε μου sms όταν φτάσεις σπίτι σου. Είναι αργά και θέλω να σιγουρευτώ ότι έφτασες καλά.

Η Βίκυ μπαίνει στο ταξί χωρίς να απαντήσει.

Ο άντρας επιστρέφει στην καφετερία που συναντήθηκαν. Κάθεται σε μια καρέκλα κι ανοίγει μιαν εφημερίδα. Την ξεφυλλίζει για λίγο, διαβάζει κάτι μέσα και μετά κοιτάζει το ρολόι του. Ακριβώς την ώρα που κάνει την κίνηση, παίρνει ένα μήνυμα στο κινητό του. Το διαβάζει δυνατά.

«Έφτασα. Σου χρωστάω ένα χαστούκι»

Ο άντρας χαμογελάει. Ύστερα τηλεφωνεί σε κάποιον.

Άντρας (μιλάει στο κινητό του):

-Έλα. Με το πρότζεκτ. Έφυγε πριν από λίγο ναι. Όχι ρε, είναι πολύ νωρίς ακόμα. Προς το παρόν για πάρτη μου. Είναι σκληρό καρυδάκι κι αυτό με εξιτάρει. Ε θα δούμε μετά. Στείλε κι εσύ τίποτε από δω ρε, όλο τις δικές μου θα παίρνεις; Αι σιχτίρ άχρηστε! Φεύγεις; Που πας; Οκ καλά να περάσεις. Εγώ απόψε; Μόνος μου, μου έφαγε πολύ ενέργεια η μικρή. Και που’ σαι ακόμα, έχει δουλειά…Άντε κλείσε, θα πάω να την περιλάβω στο ίντερνετ τώρα. Τα λέμε. Μπάι.